Zum Geburtstag viel Glück
Home > Nieuws
23 NOVEMBER 2006 - Zo, dat was me het weekend wel! Zaterdag was ik jarig, drieëntwintig al weer, en dat moest natuurlijk gevierd worden. Maar ik zal de chronologie aanhouden en de draad oppakken bij donderdag. Dat was gewoon een typische studiedag met niet al te veel bijzonders ...
Zo, dat was me het weekend wel! Zaterdag was ik jarig, drieëntwintig al weer, en dat moest natuurlijk gevierd worden. Maar ik zal de chronologie aanhouden en de draad oppakken bij donderdag. Dat was gewoon een typische studiedag met niet al te veel bijzonders. In de avond ben ik met twee medestudenten nog naar een interessante bijeenkomst geweest.Twee van mijn professoren, een filosoof en een theoloog, organiseerden een avond over “La Foi Raisonnable de Benoît XVI.” Ze gaven allebei een korte presentatie over de roemruchte pauselijke toespraak in Regensburg op 12 september dit jaar. De filosoof sprak vol vuur over het belang van een goede wetenschap. En dan wel eentje die niet ophoudt bij wat we met onze zintuigen waarneemt maar ook nog over andere zaken na durft te denken. Er is immers niets onredelijks aan theologie of filosofie. Met een aantal voorbeelden liet hij zien hoe de moderne wetenschap zich af en toe in een spagaat werkt om dit soort vragen te ontwijken. Maar, belangrijker nog, door vragen over niet-zintuiglijke zaken uit te bannen doen we de mens te kort, die is immers niet enkel zintuiglijk. De theoloog ging in op wat de paus over de islam zei, en gebruikte daarbij ook wat interessante teksten uit het werk van kardinaal Ratzinger.
Het rationele Godsbeeld van het Christendom
Het grote onderscheid tussen beide religies is dat het Christendom gekleurd is door het Griekse denken terwijl de Islam daar vrijwel geen gebruik van maakt. Het onderscheid tussen het rationele Godsbeeld van het Christendom tegenover het absoluut transcendente van de Islam is inmiddels wel genoeg uitgekauwd dus daar ging hij dan ook niet te veel op in. Wel op een nog belangrijker onderscheid: christenen belijden een God die mens geworden is. Daar zit de kern van ons geloof én het grote onderscheid. Opvallend is overigens dat er vrijwel geen aandacht besteed werd aan het beruchte citaat van keizer Manuel II. Simpelweg omdat het betoog daar dus niet over ging.
Maar goed, ik zal niet al te lang doorgaan op mijn theologische liefhebberijen. Iedereen wil natuurlijk weten wat ik zaterdag gedaan heb. Eigenlijk niet zo heel veel. ’s Ochtends de trein naar Genève gepakt en bij aankomst eerst maar eens twee uur langs het meer geslenterd. Heerlijk daar! Het was veel te warm voor midden november maar dat was voor de verandering wel even lekker.
Vervolgens heb ik natuurlijk de onvermijdelijke kerken bekeken. Vier stuks maar dit keer: een katholieke, een protestantse die eens katholiek was, een Russisch-orthodoxe en een Anglicaanse. Met name de Russisch-orthodoxe kerk was de moeite waard, vanwege de prachtige iconen die er waren. Op zoek naar wat eten kwam ik een restaurantje tegen dat als dagschotel spaghetti carbonara had. Laat dat nu één van mijn favoriete gerechten zijn! Met een fles San Pellegrino heb ik me dat dus goed laten smaken. Wie zegt dat alle mineraalwater hetzelfde smaakt moet eens Pellegrino proberen: heerlijk!
Een horde knuffelende autochtonen
Ik had me voorgenomen om in de middag eens lekker de boekhandels in te duiken. Maar wat schetst mijn verbazing: nauwelijks een boekhandel te vinden in deze “kleine wereldstad.” Een grote keten en eentje die Bijbels verkoopt. Dat laatste valt natuurlijk nog wel te plaatsen in de hoofdstad van de Reformatie. In Genève besefte ik me opnieuw hoe katholiek Fribourg eigenlijk is. Er zijn in de stad van Calvijn minder kerken en wat er staat is een stuk minder uitbundig. Over Calvijn gesproken, ik heb z’n leerstoel en zijn auditorium nog gezien. Dat laatste is gedeeltelijk in gebruik door de Nederlandse gemeente in Genève. Naast dat auditorium lag ook nog een Musée de la Reforme maar om daar de gewenste zeven francs voor neer te tellen vond ik ook weer zo wat. Enfin, boeken kopen werd dus niets dus ben ik op zoek gegaan naar een aardige sjaal. Maar ook daar vond ik niets naar wens. Dus maar naar het station waar ik tegen een horde knuffelende autochtonen aanliep. Iedereen die het station in- en uitloop kreeg een gratis knuffel aangeboden. Toen ik vroeg waarom ze dat deden, was het antwoord: het houdt je warm, het is fijn en het is gratis. Ik mag dan een Nederlander zijn, in Canada heb ik veel geleerd dus heb ik me ook maar laten knuffelen.
Zo heb ik afscheid genomen van Genève en ben ik met uitzicht op een ondergaande zon over het Meer van Genève teruggereden naar Fribourg. Eenmaal thuis lag er post te wachten en rinkelde de telefoon. Uit het zicht is dus niet uit het hart, gelukkig maar. Wel vreemd om weer zoveel Nederlands te spreken, normaal schrijf en lees ik het alleen. Af en toe schiet me dan alleen maar het Duitse of het Franse woord te binnen en moet ik bedenken wat het ook al weer in het Nederlands was. De laatste daad van mijn verjaardag was het uitbrengen van mijn stem. Alle Nederlanders die in het buitenland zitten konden zich registreren. Vervolgens stuurde het Ministerie voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties een code en een handleiding om te stemmen. Zaterdagochtend opende het stembureau en ik heb met een muziekje erbij mijn stem uitgebracht. Het zal me benieuwen wat er woensdag gebeurt.
Een heuse browniecake mét kaarsjes
Maar zo gemakkelijk kwam ik niet van m’n verjaardag af. Zondagochtend heb ik eerst mijn routine gevolgd: de Mis, koffie, eten, siësta. ’s Avonds heb ik dan nog maar wat wijn en chips op tafel gezet. En toen ging opeens het licht uit. De deur zwiepte open en er kwam een heuse browniecake mét kaarsjes erop binnen! Vervolgens werd er in het Engels, Duits en Russisch gezongen. Dan sta ik zelfs met m’n mond vol tanden. Dus heb ik een kort dankwoord gesproken en de feestelijkheden voortgezet. Cadeautjes waren er ook nog. Vorig jaar werd ik overladen met sigaren, zodat ik me afvroeg: vinden ze me nu zo aardig of willen ze mijn einde bespoedigen? Dit jaar werd ik overladen met chocolade en koekjes. Vinden ze me nou zo aardig of zijn ze me aan het vet mesten? En toen kwam er ook nog iemand met sigaren aan!
Het meest bizarre cadeau was overigens een boek dat ik van een Russische medestudent kreeg: “Sakrileg,” in Nederland ook wel bekend als… “the Da Vinci Code.” Heb ik weer wat te lezen in de trein wanneer ik “Charlie et la Chocolaterie” uit heb. Enfin, we hebben er dus een aardige avond van gemaakt. Tot slot nog een stevige sigaar en toen was het toch echt bedtijd. Maandagochtend was iedereen trouw bij het ochtendgebed, maar niet iedereen was even fris en fruitig! Na het ontbijt keek ik nog even gauw op het internet en zag dat op het forum van Rorate ook nog een paar felicitaties stonden. Al met al heb ik dus een heel mooi verjaardagsweekend gehad, dank aan allen!
Anton ten Klooster is priesterstudent van het Arienskonvikt. Sinds September studeert hij in Fribourg. Deze weblog is overgenomen van zijn eigen weblog Anton in Fribourg (http://fribourg.web-log.nl/)