Over een lijdensweg naar het lege graf
Home > Nieuws
17 OKTOBER 2009 - De eerste volle dag in Jeruzalem mocht met een recht een volle dag heten. We wurmden ons letterlijk en figuurlijk door de hitte van de stad. Maar de dag begon op de Olijfberg, waar we net als Jezus uitkeken op de stad Jeruzalem. En net als Hij waren we bedroefd dat de ‘stad van vrede’ zo verscheurd is. Vanaf de joodse begraafplaats keken we op de islamitische Rotskoepel en de christelijke Dormitio-abdij.
Rond de Olijfberg hadden we eerst de kapel van de Hemelvaart en de Pater Noster kerk bezocht. Op de plek van Christus’ Hemelvaart baden we als zovelen voor ons bij de rots vanwaar Hij opsteeg naar Zijn Vader. En op de plek waar Jezus zijn leerlingen leerde bidden, baden wij met diezelfde woorden: Pater noster...
We trokken de stad in door de Leeuwenpoort
Van de berg, door de vallei, trokken we de stad in door de Leeuwenpoort. Hier hoorden we de woorden uit de Handelingen van de Apostelen waarin beschreven wordt hoe de heilige Stephanus door deze poort gedreven wordt en buiten de stad gestenigd wordt. Gelijk voorbij die poort ligt de St. Anna kerk, waar volgens een traditie de heilige Maagd Maria geboren is. Vandaag de dag is de kerk vooral ook bekend om zijn prachtige akoestiek. Uiteraard probeerden we dat uit. Toen we het “Laudate omnes gentes” inzetten, vielen medepelgrims uit andere landen in. Op deze plek wordt werkelijk de hele dag door Gods lof gezongen!
De Eucharistie mochten we vieren in de Ecce Homo-kerk, de plek waar Pilatus Jezus aan het volk toonde en zei: “Ecce homo,” ofwel: “ziedaar de mens.” Hier vierden we Pasen, met conrector Kuipers als hoofdcelebrant. Vicaris Pauw stond in zijn preek stil bij het belang van het geloof in de werkelijke verrijzenis van Christus. Bedrog zou snel ontmaskerd zijn, en als de leerlingen daadwerkelijk een mythe in stand hadden willen houden... zouden ze dan hun leven ervoor gegeven hebben? Goed om over na te denken, maar vooral goed om te vieren dat Hem de victorie is, “nu en immermeer!”
Pasen is de grote kroon op het verhaal van het lijden en sterven van Christus. Helaas volgt het programma niet altijd de theologie. Na het Paasfeest gevierd te hebben, volgden we de laatste lijdensweg van Jezus – de Via Dolorosa. Zou dat wat worden, zo in de drukte van een stad in het Midden Oosten? Juist in die drukte kwam het verhaal tot leven! Hier in het gewoel is een kruisgang niet meer dan het zoveelste dat om aandacht vraagt. Ook Jezus zal zich door de menigte hebben moeten wurmen. Een groepje jongens probeerde ons gebed luidruchtig te verstoren. Ook Hij werd beschimpt door jan en alleman. De weg was steil, en de dag warm. Ook Hij ging die steile weg, en dan nog beladen met een kruis. Ja, hier traden we in de voetsporen van Jezus.
In het voetspoor van Jezus trokken we door de oude stad van Jeruzalem
Die kruisweg voert naar het voorplein van de Heilig Grafkerk. De lijdensweg eindigt met het kruis en het graf. Maar vandaag de dag heeft menig kruisweg ook een vijftiende statie: de Verrijzenis!
Boven de steen van de zalving rijst Golgota op
In de kerk stonden we bij de grafheuvel, vereerden we de steen waarop Jezus’ dode lichaam gezalfd werd. Maar we raakten ook verzeild in een processie waarin uitbundig stilgestaan werd bij het lege graf, bij de plaats waar Maria Magdalena haar Meester zag, bij het eeuwig leven! Zo kwamen we weer uit waar we begonnen waren, bij het hoogfeest van Pasen.
De dagelijkse processie van de Franciscanen bij het Heilig Graf
Maar toch moet er nog steeds geweend worden om Jeruzalem. Christenen voeren onderling strijd over die heilige plek. Daar waar ons gedeelde geloof begint, vieren we dat verdeeld. Jeruzalem, Jeruzalem...